De straathoek-goden van Kathmandu

Dat was een leuke aankomst in Kathmandu toen ik op de luchthaven werd verwelkomd door mijn dochter die enige tijd in Nepal vrijwilligerswerk doet.  Het was vijftien jaar geleden dat ik Nepal had bezocht en ik was benieuwd hoe met name de hoofdstad Kathmandu er aan toe zou zijn. In die vijftien jaar heeft Nepal immers een aan burgeroorlog grenzende opstand van Maoisten doorgemaakt, is het koningshuis afgezet en een wankele democratie ingevoerd, voor het eerst in de geschiedenis van het land. Het toerisme, dat de belangrijkste inkomstenbron vormt kreeg door die opstand een enorme dreun waarvan het nu zo langzamerhand weer een beetje herstelt.

Nou, Kathmandu is intussen een echte derde wereld-hoofdstad geworden. De chaotische drukte met veel lawaai en luchtvervuiling is behoorlijk toegenomen. De smalle pittoreske straatjes in de oude stad worden onveilig gemaakt door rond razende brommers en scooters. Speciale attractie: de voortdurende power cuts waardoor de hele stad gemiddeld maar 6 uur stroom per etmaal heeft, meestal diep in de nacht. Het betekent dat je ’s avonds je hotel moet zien te vinden in de pikdonkere straatjes en steegjes zonder aangereden te worden door onverlichte brommers of taxi’s of tegen een heilige koe of geit aan te lopen. Best spannend en het geeft de stad ’s avonds zijn middeleeuwse karakter weer een beetje terug. Menige derde wereldstad zou bovendien zonder straatverlichting behoorlijk gevaarlijk zijn, maar ook in donker Kathmandu hoef je eigenlijk helemaal niet bang te zijn. Je loopt weinig kans te worden beroofd.

Ik weet het niet, maar misschien heeft dat ook te maken met de op bijna iedere straathoek aanwezige tempeltjes, soms slechts in een kleine nis of bestaande uit een paar stenen met een klodder rode verf. De Goden zijn overal aanwezig en zien alles.                              Ondanks de modernisering van Kathmandu worden de straathoek-tempeltjes door de omwonenden gekoesterd en dagelijks verzorgd. Op bepaalde dagen wordt het bloed van een kip of zelfs een geit vergoten als offer aan de Goden. In ieder geval is het goed om bij het passeren van zo’n tempeltje even de heilige steen aan te raken, of de bel te laten klingelen of het levenswiel te draaien. Je hoeft daarvoor niet eens van je brommer te stappen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Over Bert Spiertz

Bert Spiertz is als journalistiek en documentair fotograaf woonachtig in Arnhem. Deze blog is geschiedenis en wordt sinds enige tijd niet meer vernieuwd. Voor actuele berichten en foto's bezoek de website www.spiertzfoto.com Bert Spiertz is a professional photographer, living the Netherlands. This blog is history and will not be continued. You can find my recent images and info on my website: www.spiertzfoto.com
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s